هوا باید امشب سرد باشد

مثل این که زندگی ما از مجموعۀ ناراحت کردن‌ها و عذرخواهی‌ها و ناراحت شدن‌ها و تاسف‌ها تشکیل شده. همینجوری:




۲ نظر ۷ موافق ۰ مخالف

سایه

امروز در حال طی کردن مسیری یک کیلومتری زیر زلّ آفتاب، به خودم قول دادم که تا خرداد تمام نشده، برای خودم عینک آفتابی بخرم. وقتی به اولین سایۀ میان راه رسیدم، یاد این افتادم که متاسفانه وضع مالی‌ام اجازه نمی دهد حالا حالاها به خریدن چیزهایی مثل عینک آفتابی فکر کنم و بهتر است تا وقتی وضع بهتر شود، از توی سایه حرکت کنم.

گویا خارجی‌ها عبارتی دارند با ترجمۀ تحت اللفظی «ایکس، آخرین چیزی‌ست که من ممکنه بهش فکر کنم» یا «فلان چیز، کمترین چیزی است که ممکن است ذهن من را درگیر کند.» چند روز پیش همینجوری به سیمین گفتم که هدفون خوبی دارد و شروع کردم به لیست کردن محاسنش. گفت «خب تو هم بگیر.» خندۀ عارفانه‌ای زدم و گفتم بعداً ایشالله. امروز به این فکر کردم که لیست چیزهایی که قرار است حالا حالا ها به خریدنشان فکر نکنم، دارد درازتر می شود. تا دیروز هدفون بود و ساعت و دوچرخۀ جدید و کلاه دوچرخه سواری و اینجور چیزها. حالا عینک آفتابی هم بهش اضافه شده‌است.

۱۷ نظر ۱۲ موافق ۰ مخالف

به رویا

من در دریایی غرق شدم که آبی نداشت.

در آسمان خورشیدی را دیدم که هرگز طلوع نکرده‌بود.

در دوردست ترانه‌ای را شنیدم که سروده نشده بود.

دیدم پروانه‌ای را که به دور شمعی خاموش سوخت،

ماهی‌ای را که در آب خفه شد،

برگی را که در بهار از درخت کنده شد،

بارانی که از آسمان بی ابر بارید،

سایه ای که در تاریکی نور از آن می‌درخشید،

دیدم

آبی خشکیده،

آتشی بی‌شعله،

خانه‌ای بی‌دیوار،

حرارتی بی‌گرما،

مرگی بی‌حیات

و بعد سکوت.

۶ نظر ۷ موافق ۰ مخالف

به دخترک‌ها نگاه نکنید

مرگ شاید دخترکی باشد غمگین، رونده بر خیابانی شلوغ. که سرش دائماً پایین است و به کفش‌های آدم‌های دور و برش نگاه می‌کند. هرازگاهی سرش را بلند می‌کند، در چشم‌های صاحب یک جفت کفش‌ نگاه می‌کند و لبخند می‌زند، سرش را دوباره پایین می‌اندازد، خنده از لبش محو می‌شود و نگاهش را غمگین، بین کفش‌های باقی رهگذرها می‌گرداند.
.
الصاقیه: فونت دوست داشتنی جدید هم حاصل زحمت «هالی هیمنه»ی بزرگواره که وقت گذاشتند و کمک کردند برای بهتر شدن سر و وضع اینجا. دست شون رو می‌فشاریم از پشت کیبورد.
.
#خالد
۵ نظر ۸ موافق ۰ مخالف

ترحّم

امشب برای افطار به خانۀ یکی از دوستانم دعوت شده بودم. وقتی وارد خانه اش شدم، دختربچۀ یکی دو ساله‌اش را دیدم که توی پذیرایی ایستاده. اولین چیزی که در دخترک توجه‌م را جلب کرد، چشم چپ‌ش بود که در تعریف روزمرۀ ملت، «چپ» خوانده می‌شود. چپ به این معنا که یک چشمش نسبت به چشم دیگرش، کمی آن طرف‌تر را نشانه می‌گیرد. گمانم یکی دو ثانیه‌ای مات نگاهش کردم. با خودم گفتم نباید هیچکس این صحنه را ببیند. قبل از رسیدن پدرش، خودم را جمع و جور کردم، لبخندی به او زدم و راهم را کشیدم. دلم یک لحظه برای کودک سوخت و بعدش حالم از خودم به هم خورد که دلم برایش سوخته. در همان دو سه ثانیه‌ای که به دختر نگاه می‌کردم، احتمالاً داشتم ترحم می‌کردم که چرا دنیا اینقدر مسخره است که توی‌ش کودکی اینطوری به دنیا می‌آید و بعدها احتمالا قرار است بابتش هزاران نفر مثل من، در اولین نگاه دو سه ثانیه اینطوری نگاهش کنند. تا آخر حضورم در خانه، چند باری دور و برم چرخید. دوست داشتنی بود. مثل همۀ بچه‌ها دو ساله که دائم انگشت به دهان می‌گیرند و «اَدَ بَدَ» می‌کنند. همان لحظات فکر می‌کردم که حس‌ خوشایندم نسبت به کودک، ناشی از همان ترحم است. ترحمی که گمانم تا ده دوازده سال دیگر، حال کودک را به هم خواهد زد. حتی وقتی الان می‌نویسم «دوست داشتنی بود»، مطمئن نیستم که نظر خالصم در موردش است یا نظرِ آمیخته به عذاب وجدانِ حاصل از آن نگاه اولم به او.

همیشه گفته‌اند ترحم چیز بدی‌ است. گفته‌اند ترحم، حالِ آدم‌های مورد ترحّم را بد می‌کند. اما ترحم به گمانم یک حسّ طبیعیست. همین الان ممکن است دوستم بیاید و این حرف‌هایم را بخواند و از دستم کفری شود. اما مگر ممکن است انتظار این حس را در من نداشته باشد؟ این یعنی ترحم، حسّی طبیعی و خالص است. مثل تنفر و دوست‌داشتن و هیجان و خشم. شاید هم همۀ این‌ فلسفه‌بافی‌ها را اینجا می‌گویم تا خودم را آرام کنم. دختری که امشب دیدم، متفاوت بود و الان حتی مطمئن نیستم که به کار بردن صفت «متفاوت» برایش خوشایند است یا نه. این احوالاتِ امشبم بیشتر از هرچیز، حاصل برخوردم با آدم‌های احمقی‌ است که توی توییتر و همایش‌های چرند دانشگاهی، سر هر جمله‌ای که از دهان دیگران بیرون می‌آید، زرِ مفت می‌زنند که «این که فلانی گفت، سکسیست بود و فلان چیز رِیسیست است و الان شبیه فاشیست‌ها داری تکلم می‌کنی و تو بالکل حاصل تربیت خانواده‌ای سکسیست هستی» و از این دست اراجیف.

همین.

.

الصاقیه: حس می‌کنم فونت یه نمه برای خوندن ریزه.


۳ نظر ۱۱ موافق ۰ مخالف

میان دو ضلع موازیِ طولی

چند ساعت پیش، به استخر رفتم. در حال شنا بین دو ضلع موازی طولی بودم که به یک نتیجۀ قطعی رسیدم. یک روز، یک نفر عاشق صدای نفس کشیدن من هنگال کرال سینه خواهد شد. عمیق، نامطمئن، مضطرب و ناگهان ساکت. همین!

۸ نظر ۱۲ موافق ۰ مخالف

شما یوسف مرا ندیده اید؟

-شما یوسف مرا ندیده اید؟

امروز پیرمردی در گوشه اتوبان از من پرسید. من قرار بود در کلاس درس باشم؛ اما نامجو داشت در آلبوم جدیدش ضجه می‌زد و هوا بارانی بود و ابری بود و تاریک بود و آسمان خاکستری بود و پیرمرد خمیده روبه‌روی من ایستاده بود و نگاه من به کلاغی بود که بالای سرم، روی یک تیر چراغ برق بود که دزدی چراغش را دزدیده بودند تا با آن بالای سر زن‌ِ زائوی خود برود و اما زن زائو داشت در تاریکی گریه می‌کرد بر جسد نوزادی بی‌جان که در تاریکی به دنیا آمده بود و در تاریکی مُرده بود و بابایش رفته بود برای به دنیا آمدنش چراغی را از تیرچراغ برقی بدزدد و هنوز نرسیده بود.

من قرار بود در کلاس درس باشم؛ اما نامجو داشت در آلبوم جدیدش ضجه می‌زد.

الصاقیه اول: جملات بالا هنگام شنیدن قطعۀ Drowned Cello از آلبوم جدید محسن نامجو نوشته شده؛ آلبومی که ابداً به آلبوم‌های قبلی‌اش شبیه نیست


دریافت

.

 الصاقیه ثانی: دیالوگ «شما یوسف مرا ندیده‌اید» از کجا به دهن من افتاده؟!

۱۷ نظر ۹ موافق ۰ مخالف

اما حقیقت این است که

اما حقیقت این است که از زندگی های تلخ، چیزی جز تلخی در نمی آید. یا باید تلخ زندگی کنید یا باید تلخی را کم کنید از  درون زندگی تان چیز تلخ تری در نیاید. اما حقیقت این است که از زندگی های تلخ، چیزی جز تلخی در نمی آید.

.

الصاقیه: بعد از خواندن خاطرات این روزهای یکی از دوستان دور.

۱۱ نظر ۱۰ موافق ۱ مخالف

یاسون؛ ژورنالیست رسمی نشنال جئوگرافیک در حوزه خاورمیانه

تا به حال دو بار از لقب «خبرنگار ضمیمۀ جوان روزنامۀ خراسان» استفاده کرده‌ام. اول، وقتی می‌خواستم در گروه اشتراک شماره تلفن سلبریتی ها و مسئولان دولتی عضو شوم و باید خبرنگار یک رسانه رسمی می‌بودم و بار دیگر، زمانی که می‌خواستم با مسئول فلان ایستگاه مترو در مورد بدرفتاری ماموران و علت خرابی دستگاه شارژ خودکار کارت مترو چند کلامی حرف بزنم.

امشب در راه برگشت به خانه، به این فکر کردم که احتمالا روزی می آید که خبرنگاری در بخشی از یک روزنامۀ محلی، نتواند چندان بزرگ و مهم باشد که بتوانم با فلانی حرف بزنم یا از فلان چیز عکس بگیرم یا حتی وارد فلان مکان شوم. تصمیم گرفتم مانند «آ.م»، یکی از بچه‌های ورودی 95، برای خودم کارت‌های شناسایی تقلبی تهیه کنم. آ.م، کارش خوب است و همین چند ماه پیش، یکی دو نامه را شخصاً و به نیابت از وزارت علوم تهیه کرده بود. کار سختی نیست. کمی حوصله می‌خواهد و چند ساعت وقت و یک رفیقِ پرینتر دار که چاپ این قبیل چیزها را زیر سیبیلی رد کند.

حالِ کار با فوتوشاپ را نداشتم. کنارش گذاشتم و پِینت را باز کردم. نزدیک دو ساعت گذشت و کار تقریبا تمام شد. امشب اولین کارت شناسایی جعلی‌ام را با پینت ساختم! تمیز از آب در آمده. حالا دیگر ژورنالیست بخش خاورمیانۀ نشنال جئوگرافیک هستم! با یک کارت شیک و حرفه‌ای به رنگ مشکی و زرد که رویش دو بارکد حک شده است. هرکس با تلفن همراهش می‌تواند آن‌ها را اسکن کند. در هر کدام، چند خط اطلاعات در مورد سمت سازمانی، ایمیل با پسوند سازمانی، آدرس سایت رسمی نشنال جئوگرافیک و حتی صفحه شخصی‌ام در آن نوشته شده است.

تجربه با مزه ای بود. گمانم فردا شب قرار باشد عکاس رسمی ایسنا شوم و شب بعد به عضویت شورای صنفی دانشجویان دانشگاه دربیایم.

.

الصاقیه: به نظر می‌رسد که نشنال جوگرافیک ژورنالیست بخش خاورمیانه ندارد! درس اول: خودتان را محدود به چارچوب های سازمانی نکنید :)

۱۱ نظر ۱۴ موافق ۲ مخالف

مرنج

حافظ از باد خزان در چمنِ دهر مرنج.
بله دیگه. از باد خزان در چمن دهر مرنجید!
.
.
الصاقیه: توی چهار سال دبیرستان، یکی از بزرگترین لذت هام این بود که شعرای حافظ و سعدی رو بخونم و نوع ترکیب‌های اضافی رو تشخیص بدم. انسانی نبودیم و کافی بود اضافۀ تشبیهی و استعارۀ مَکنیه رو بلد باشیم. هفتۀ پیش، وقتی بیت بالا رو توی گنجور دیدم، دقیقا همون حسّ کلاس‌های پر از بوی عرق ادبیات با اون معلم بی‌حال و حوصله رو تجربه کردم؛ کلاس هایی که فقط با پیدا کردن نوع ترکیبات اضافی توی اشعار و نثرهای فصول بعدی می‌شد تحملشون کرد.
چمن دَهر! اضافۀ تشبیهی. همین! بعد از این، همه چی کسل‌کننده می‌شه تا ترکیب اضافی بعدی.
۱۰ نظر ۸ موافق ۰ مخالف
درباره من
هر آنچه که یک مریخیِ محبوس در زمین می‌خواهد بگوید.
طراح قالب : عرفـــ ـــان قدرت گرفته از بلاگ بیان