حلوا

زن همسایه، درِ خانه‌مان را می‌زند و یک بشقاب حلوا با تزیین پودر پسته برایمان می‌آورد.

سیمین بشقاب را می‌ گیرد و چند کلامی حرف می‌زند. در را می‌بندد و می‌آید کنارم می‌نشیند و زل می‌زند به بشقاب حلوا. با لحنی مظلومانه می‌گوید از آخرین باری که حلوا خورده، هفت سال می گذرد. بعد از مراسم چهلم بابابزرگ. نشسته بود کنار بخاری خانه‌ی بابابزرگ و بغض کرده، انگشت در دیسِ حلوا می کرد و در دهان می‌گذاشت. 

آهی می‌کشد و می‌گوید زن همسایه، جلوی در، خواهش کرده که بعد از خوردن حلوا، برای پسرِ مُرده‌اش فاتحه بخوانیم.

_ برا یک فاتحه‌ی ناقابلِ سی چهل ثانیه ای، به همدیگه رشوه می‌دیم!

این را می‌گوید و تکه‌ای حلوا در دهان می‌گذارد. انگار بغض کرده. بینی‌اش را بالا می‌کشد.

۴ نظر ۵ موافق ۲ مخالف

اولین چیزی که بوی کثافت نمی‌دهد

بابا از این مگس‌کش های الکتریکی خریده است. از همان‌هایی که شبیه راکت تنیس هستند و با شوک الکتریکی، حشرات را می‌کشند.

اولین‌ باری که دیدمش، حس عجیبی داشتم. مثل این که در جنگ با حشرات٬ به سلاحی پیشرفته و ناعادلانه دست یافته باشیم!

اولین بار، بابا بود که یک مگس را با مگس‌کش جدید کشت. لحظه‌ی برخورد راکت با مگس، صدای جرقه‌ای در خانه پخش شد. مثل صدای فندک های اجاق گاز.

وقتی صدا را شنیدم، تنم مور مور شد.

چند روز پیش، تنها بودم در خانه. در و پنجره را باز گذاشته بودم . چند حشره‌ی سمج دور و برم می‌چرخیدند. کلافه ام کردند. برای اولین بار تصمیم گرفتم با راکت، کارشان را بسازم. صبر کردم یکی‌شان نزدیک شود و : «جیز»! 

جنازه‌اش روی زمین افتاد. بی اختیار راکت را پرت کردم روی زمین و چندشی شدید حس کردم. از صحنه دور شدم. تنم می‌لرزید.

حالم از خودم به هم خورد. مگسی را که می‌شد با کمی سختی از پنجره بیرون کرد و با بستن یک توری مقابل درها، از ورودش جلوگیری نمود٬ به طرزی وحشیانه کشتم.

مسخره بازی را بگذاریم کنار. «مگس بودن» خیلی دردناک است! همراه با چندصد خواهر و برادر متولد می‌شوند و نمی‌دانند پدر و مادرشان کجا هستند. بال می‌زنند و روی کثافت‌ می‌نشینند و‌ از آن می‌خورند و‌ می‌روند سراغ آدم ها. دور سرشان می‌چرخند و وز وز می‌کنند. می‌گردیم دنبال سلاحی برای کشتن شان. گمان می کنیم که مَلَک عذاب‌ الهی هستند که وظیفه دارند اذیت مان کنند.  در آخر هم کلافه‌ می‌شویم و با تکه ای روزنامه، دمپایی یا مگس کشی برقی، متلاشی‌شان می‌کنیم و هیچ کدام مان نمی فهمیم که برای یک مگس، احتمالاً نخستین چیز در دنیا هستیم که دور و‌ برش می‌چرخد و‌ بوی کثافت نمی‌دهد! یک درصد هم احتمال نمی‌دهیم که شاید آن مگس، از بوی تن‌مان که بوی گ• نمی‌دهد، خوشش آمده باشد.

 زندگی غم‌باری است. 

می‌فهمید که چه می‌گویم؟

۱۲ نظر ۴ موافق ۰ مخالف

وقتی فراموش می‌کنم

این روزها همه چیز یادم می‌رود. همه چیز! قبلا هم خیلی چیزها را فراموش می‌کردم؛ اما چند ماه‌ی است که تابعِ فراموش‌کاری هایم به نقطه‌ی ماکزیمم رسیده است. نیمه شب از خواب می پرم و یادم می‌آید که روز قبل، باید کتاب کتابخانه را تحویل می‌دادم و نداده‌ام. می‌خوابم و صبح بیدار می‌شوم و موقع خوردن صبحانه، یادم می‌آید که یازده هزار تومان به علیرضا بدهکارم و قرار بوده یک ماه پیش حسابم را با او صاف کنم. توی مترو، وقتی به بند کفش هایم نگاه می‌کنم، به خاطر می‌آورم که قرار بوده از روی کلید های خانه، یک سری دیگر بزنم. 

از درِ شمالی دانشگاه که رد می شوم و چشمم به صورتِ تارِ مجسمه ‌ی فردوسی می‌افتد، یادم می‌آید که عینک‌م را به چشمم نزده ام و باید ردیف اول کلاس بنشینم تا بتوانم از روی تخته، جزوه بنویسم.

و همینطور تا پایان روز... .

یک دفترچه یادداشت برداشته ام و توی‌ش کار های هر روزم را ساعت هفت صبح همان روز می نویسم که تا آخر شب،‌ هی بخوانمش و چیزی را از یاد نبرم.

به نظرتان این روش، کاربردی است؟ معلوم است که نیست!

چون یادم می‌رود دفترچه را تا پایان شب بخوانم!

هر شب قبل از خواب، به شک می افتم که امروز چیزی را فراموش ام. همان لحظه است که یادِ دفترچه‌ام می‌افتم! دفترچه ای که ساعت هفت و نیم، در جیب جلوی کیف‌م گذاشتم و دیگر سمت‌ش نرفتم. پتو را کنار می‌زنم و برق را روشن می‌کنم. دفترچه را از توی کیف در می آورم و ورق می‌زنم. بالای صفحه نوشته ام :«دوشنبه». قرار بود به همایش ساعت چهار در دانشکدهٔ علوم بروم و زنجیر دوچرخه را روغن بزنم و جوراب‌هایم را بشویَم! خودکار را  برمی‌دارم و روی دوشنبه، خط‌ی می‌کشم و کنارش می‌نویسم:«سه شنبه»!

۱۱ نظر ۲ موافق ۰ مخالف

کاش بزرگ نشویم و بزرگ شویم!

آدم ها بزرگ که می‌شوند، فکر می‌کنند بزرگ می‌شوند! شاید هم بشوند٬ خدا را چه دیدی؟ اما مطمئناً بهتر است که خودشان به بزرگ بودن یا شدن شان فکر نکنند. چراکه ذاتِ کثیفِ انسانی مان، ما را دچار توهمات غریبی می‌کند. همین الآن که دارم این مطلب را می‌نویسم، خیال می‌کنم آنقدر بزرگ شده ام که می‌توانم از این قبیل چیزهای بزرگ بلغور کنم! شاید بی‌خود نبوده که نبیّ بزرگوار اسلام، تا پایان عمر٬ هرگاه کودکی را می‌دیدند، زودتر از کودک، لب به سلام می‌گشودند. شاید می‌خواستند هر روز و هر بار که توی کوچه های شهر قدم می‌زدند، یادشان بماند که نبی بودن و دانا بودن و معراج رفتن و مسلمان شدن و انفاق کردن و حج رفتن و تربیتِ شاگرد، هیچ کدام دلیل نمی شود که خود را آنقدر بزرگ ببیند که انتظار داشته باشد دیگران، مقدم بر او ، به او سلام دهند!

چند روز پیش، برای چند ساعت، کودک هشت ساله ای را دستم سپردند. کمی بازی کردیم و وقتی خسته شدم، نشستم روی کاناپه و از او خواهش کردم برود برایم یک لیوان آب بیاورد. بی معطلی قبول کرد. چند قدم که دور شد، حالم از خودم به هم خورد. از حرکتم متنفر شدم. این که اگر مادرم به جای آن پسربچه٬ مقابلم ایستاده بود٬ باز هم با چاشنیِ یک خواهش و «لطفاً»، حاضر بودم او را وادار به این کار کنم یا نه. اینگونه بود که بلند شدم و رفتم پیش پسربچه و گفتم آب را خودش بخورد. و بعد، خودم همین کار را کردم. شاید بچه چیز زیادی از حرکتم نفهمیده باشد٬ اما خودم فهمیدم آنقدر بزرگ نشده ام که کودکی را مجبور کنم برایم از یخچال، آب بیاورد.

.

#خالد

۴ نظر ۱۰ موافق ۰ مخالف

رانگ تایم, رانگ پلِیْس

خیلی از ما آدم ها بیچاره ایم. بدجا و بد مکانی سقوط کرده ایم. یکی مان دلش میخواهد نماز بخواند و خانواده‌اش مسخره اش می‌کنند. یکی مان می‌خواهد سه تار بنوازد و پدرش می‌گوید که نفرین‌ش می‌کند. یکی مان می‌خواهد اپلای کند به دانشگاه سوربن و مادرش سرطان دارد. یکی مان دلش می‌خواهد سیگار برگ بکشد و مادرش متخصص بیماری های ریَوی است. یکی مان می‌خواهد فرزندش را سقط کند و همسر و پدرش واعظِ دینی اند. و همینطور یکی یکی هایی که در انتها، تعدادشان خیلی زیاد می‌شود.

خلاصه که خیلی از‌ ما، تخمک و اسپرم هایی بوده ایم که در جای بد و در زمان بد، دچار برخورد شده ایم! دلمان می خواست تخمک مان اهل ریاض یا منهتن باشد؛ یا اسپرم‌مان اهل دهاتِ بالا دست و یا تهرانِ هزار و سیصد و بیست!

می فهمید که چه می‌گویم؟

الصاقیه: برای آن یک نفری که برداشتِ خلافِ عفاف از متن می‌کند: برداشت نکن.


#خالد

۵ نظر ۵ موافق ۰ مخالف
درباره من
هر آنچه که یک مریخیِ محبوس در زمین می‌خواهد بگوید.
طراح قالب : عرفـــ ـــان قدرت گرفته از بلاگ بیان