اورگانوم

«تا بعد از سقوط تمدن یونان، تحول چندانی در موسیقی پلی‌فونی ایجاد نشد. از آن زمان به بعد، کلیسا برای تسلطّ خود، مجدداً به تقویت موسیقی در کلیساها پرداخت و موسیقی دیافونیک و یا «اورگانوم» را به وجود آورد» 

پست قبلی موقع پخش این موزیک نوشته شد.

Organum

Max Richter

 

 

دریافت
 
۴ نظر ۴ موافق ۰ مخالف

صدای ارگ کلیسا

ما هیچوقت ارگ‌های کلیسا را از نزدیک ندیده‌ایم. نه من، نه برادرم، نه سیمین. حتی صدایش را هم در کودکی بعید می‌دانم که شنیده باشیم. اما تمام تصاویری که من از کودکی‌ام دارم، صدای ارگ کلیسا می‌دهند، تمام‌شان.

من حتی هیچ کلیسایی را هم از نزدیک ندیده‌ام. اما مدام تصویر کلیسایی را به یاد می‌آورم که در آن می‌دویدیم. کلیسایی پر از نور قرمز و دیوارهای بلند. دیوارهای خیلی بلند. آنقدر بلند بودند که نمی‌شد شمایل مسیح را روی‌شان دید. فقط پاهای مسیح دیده میشد و قبای سفید رنگش. حتی ریش‌های خرمایی‌رنگ‌ش هم از دید ما دور بود. یک نفر مدام ارگ می‌زد. گاهی تند‌تر می دویدیم و او تندتر می‌نواخت. کلیسا هزار طبقه بود و هر چه می‌رفتیم، به بالای آن نمی‌رسیدیم. ستون‌هایی از جنس آهن، از جای خود تکان می‌خوردند. بالا می‌رفتند و پایین می‌آمدند و جلوی پای من به زمین کو‌بیده می‌شدند و صدا می‌دادند.

من در کلیسایی درون یک ارگ، مدام می‌دویدم. مسیح پشت ارگ نشسته بود و مدام می‌نواخت.

۶ نظر ۱۰ موافق ۰ مخالف

کیتی کیتی ف*ک ف*ک

دختر همسایه، برایمان بچه‌گربه‌ای آورد. قبل‌تر از یک ماه پیش. آن شب من دانشگاه بودم. مامان گربه را گرفته بود؛ بخاطر این که گربه کوچک بود و به شدت زیبا (زیبایی‌اش را همان سیستمی تعیین کرد که می‌گوید زن‌ها وقتی به صورت‌شان کرم و پودر می‌مالند و زیر چشم‌هایشان خطّ مشکی می‌کشند، زیبا می‌شوند). دخترک حدس زده بود که چون خانۀ ما حیاط دارد، احتمالا دل‌مان می‌خواهد میزبان یتیم‌گربه‌های محله باشیم. روزهای اول، با کراهت تمام گربه را در حیاط می‌گذاشتیم و ته مانده‌های غذایمان را می‌دادیم به او تا بخورد. سه چهار شب بعد، هوا کمی سرد شد. دل‌مان سوخت و گربه را به داخل خانه راه دادیم. بابا می‌گفت باید بیندازیمش بیرون، پیش رفقایش. مامان و من اما به طرز مسخره‌ای دلمان سوخت و گفتیم که بد نیست مدتی را در خانه بماند تا بزرگتر شود و بتواند تنهایی در کوچه و خیابان زنده بماند.

ادامه مطلب ۱۲ نظر ۸ موافق ۰ مخالف

سحر بلبل حکایت با صبا کرد

سحر بلبل حکایت با صبا کرد

که عشق روی گل با ما چه‌ها کرد

.

«نیاز نَواب» ... حکایت

 

 

 

 

۶ نظر ۴ موافق ۰ مخالف

جیب پالتو، حافظه گوشی، یا حتی سوراخ و سنبه های کوله پشتی

آدم‌ها وقتی همدیگر را می‌بینند، ممکن است از هم خوششان بیاید. شاید هم بدشان بیاید. شاید هم هیچی‌شان نیاید! فرقی نکنند. همان کسی باشند که بودند. شاید هم یکی‌شان از دیگری خوشش بیاید و دیگری هیچی‌اش نیاید. یکی‌شان یواشکی به دیگری نگاه می‌کند و آن دیگری، حواسش به کار خودش است. سرش توی گوشی است یا به استاد گوش می‌کند یا از مغازه خارج می‌شود یا منشیِ مطب، شماره‌اش را می‌خواند. بالاخره یک روزی، یک دقیقه‌ای، یک لحظه‌ای می‌رسد که بلند می‌‌شود و می‌رود. آن دیگری، اما نمی‌رود. کجا برود؟ می‌نشیند سر جایش و به دیگری فکر می‌کند. به این که «چقدر بد شد که رفت». اما تنهایش نمی‌گذارد. تکه‌ای از روحش کَنده می‌شود و می‌رود پیش آن دیگری. توی کیف‌اش، توی جیب‌های پالتو‌ی چرم‌اش یا توی حافظۀ گوشی‌اش. روح، همراه‌ او می‌رود به خانه، به خیابان بالایی، به اتاق پزشک، به ... . اما دیگری هیچ‌وقت نمی‌فهمد که روح کسی را در جیب پالتو، توی کیف یا درون حافظۀ گوشی خود دارد حمل می‌کند. همان آدم قبلی است که همان کارهای قبلی را می‌کند. آن یکی هم نمی‌فهمد که روح‌ش کجا رفته است؛ فقط می‌فهمد که چیزی را از دست داده. سبک‌تر می‌شود. انگار عطسه‌ای سنگین زده باشد. ناگهان وزنش کم می‌شود.

امشب دخترکی را دیدم که وارد واگن مترو شد. آمد و کنارم نشست. یونیفرم مدرسه پوشیده بود. دستانش بوی کرم‌های مرطوب کنند‌ۀ «نیوه‌آ» را می‌داد. سیمین همیشه از همین‌ها به دست‌هایش می‌مالد. صورتش بوی نارنگی می‌داد. گمانم همین چند دقیقه پیش، نارنگی تازه‌ای را که مادرش امروز صبح در کیف‌ش گذاشته بود، پوست کنده و خورده بود. نوک انگشتانش از سرمای بیرون سرخ شده بود.

چهار ایستگاه بود یا پنج تا. نمی‌دانم. بلند شد و رفت. دلم می‌خواست بیشتر بماند. شاید دو، سه تا ایستگاه بیشتر. شاید هم بیشتر.

امشب سبک شده‌ام. کاش سوراخ و سُنبه‌های کوله‌پشتی اش را امشب خوب بگردد. شاید تکه‌ روحی را پیدا کند که بی‌صاحب، افتاده گوشۀ کیف‌ش.

۱۸ نظر ۷ موافق ۰ مخالف

وقتی دو قلو می‌زاییم

برعکس بقیه اعضای خانواده، من و بابا کم پیش می‌آید که مریض شویم. اگر هم مریض شویم، با یک استکان عسل آبلیمو و چای زنجبیل و قدری عرق نعنا، قضیه را فیصله می‌دهیم. دفترچه بیمه جفت‌مان هم همیشه خالیِ خالی است. فقط چکاپ خون و ادرار تویش پیدا می‌شود با معاینه نمرۀ چشم.

دو روز پیش، حالم بد شد. آنقدر ناگهانی به هم ریختم که نفهمیدم ضربه را از کجا خوردم! خیال کردم مثل همیشه است. عسل آبلیمو برای خودم درست کردم و چای نبات خوردم. اما نصف شبی قلبم صدایش درآمد که «لوتی! کَرَم‌‌ت رو شکر! یه نیگام بندازی به ما زیردستی‌ها، بد نی. هی عسل آبلیمو؛ هی عسل آبلیمو! بابا خب شاید یه مرگ دیگه‌ای‌مون باشه. دهَع!»

ادامه مطلب ۱۱ نظر ۵ موافق ۰ مخالف
درباره من
هر آنچه که یک مریخیِ محبوس در زمین می‌خواهد بگوید.
طراح قالب : عرفـــ ـــان قدرت گرفته از بلاگ بیان